Progi

Próg nie jest punktem nieruchomym. Zmienia położenie wraz z rozkładem napięć, pozostając zależny od tego, co zdążyło się utrwalić po obu stronach granicy. Ta sama różnica może zostać pochłonięta w jednym przebiegu i wywołać przestawienie całego układu w następnym. Nie rozstrzyga o tym sama wielkość impulsu, lecz zbieżność jego rytmu z chwilową podatnością otoczenia. Granica zachowuje wyrazistość tylko przez czas potrzebny do odróżnienia kolejnych stanów.

Pamięć wcześniejszych przekroczeń zmienia opór, na jaki natrafiają następne odchylenia. Powtarzalność może osłabić granicę, lecz może też zwiększyć jej selektywność. Przejście pozostaje otwarte dla pewnego rozkładu, chociaż zamyka się dla niemal identycznego. Różnica ujawnia się dopiero w sąsiedztwie, ponieważ próg przejmuje część napięcia od granic, z którymi nie styka się bezpośrednio.

Warunkowanie progu nie wymaga jednakowego natężenia we wszystkich miejscach. Wąskie otwarcie może przenosić więcej zmian niż szeroka strefa o wysokim oporze. Układ zachowuje przez to nierówną przepuszczalność, a jego spójności adaptacyjne nie sprowadzają się do wspólnej wartości odniesienia. Granice przesuwają się osobno, chociaż skutki tych przesunięć rozchodzą się po wspólnym polu.

Przy dłuższym utrzymaniu otwarcia różnica między przekroczeniem a pozostawaniem zaczyna zanikać. Wtedy próg odtwarza się w innym miejscu, niekoniecznie dalej od punktu początkowego. Zmiana odległości nie jest tu warunkiem zmiany relacji. Czasem wystarcza odmienne następstwo impulsów, aby dawna granica przestała rozdzielać te same możliwości.

Każde domknięcie pozostawia resztę, której nie da się utożsamić ani z oporem, ani z przepływem. Jest to opóźniona gotowość do ponownego otwarcia. Nieciągłość między stanami utrzymuje ją poza bieżącą wymianą, lecz nie usuwa z pola. Nowe pobudzenie zastaje więc granicę pozornie zamkniętą i zarazem częściowo przygotowaną do innego przebiegu.