Oczekiwałbym

Oczekiwałbym nie oznacza jeszcze przypisania przyszłości jednego kształtu. Utrzymuje gotowość do pewnego następstwa, pozostawiając jego warunki otwarte. Możliwość zyskuje kierunek, lecz nie uzyskuje pełnej konieczności. Między przewidywanym a dopuszczalnym pozostaje odstęp, w którym zmiana nie jest ani potwierdzeniem, ani zaprzeczeniem wcześniejszej gotowości.

Warunkowanie takiego stanu zachodzi przez drobne przestawienia podatności. Nie wszystkie muszą prowadzić do wyraźniejszego oczekiwania. Część rozszerza pole dostępnych odpowiedzi, inne osłabiają przewagę jednej konfiguracji. Oczekiwanie może więc stawać się bardziej określone w jednym wymiarze i mniej określone w innym.

Równoległość możliwości pozwala zachować kilka niezgodnych kierunków bez natychmiastowego wyboru. Ich współobecność nie jest stanem całkowicie obojętnym. Każdy kierunek zmienia sposób przyjmowania następnych impulsów. To, co zostaje dopuszczone jako możliwe, uczestniczy już w bieżącym rozkładzie reakcji.

Struktura kontrolna może utrzymywać to odroczenie, jeżeli nie sprowadza gotowości do jednego progu. W przeciwnym razie chwilowa przewaga staje się pozorną koniecznością. Odchylenia od oczekiwanego przebiegu tracą wtedy własną wartość, choć mogłyby ujawnić warunki pominięte w początkowym rozpoznaniu.

Spójności adaptacyjne dopuszczają przekształcenie oczekiwania bez unieważniania jego wcześniejszej postaci. Nowy rozkład nie usuwa historii gotowości, lecz zmienia jej udział w następnej odpowiedzi. Oczekiwany stan może nie nastąpić, a mimo to pozostawić trwałą różnicę w sposobie reagowania. Niespełnienie nie jest więc równoznaczne z brakiem następstw.