Przesunięcia

Przesunięcie zmienia relację nawet wtedy, gdy nie zmienia odległości. Dwa stany mogą pozostać równie bliskie i jednocześnie stać się mniej dostępne dla wspólnego impulsu. Ich wzajemne położenie zależy od rytmu, kierunku i pozostałości wcześniejszych przebiegów. Sama miara oddalenia nie wyczerpuje tej różnicy.

Komponenty zmienne przejmują nowe pozycje przez zmianę udziału w rozkładzie napięć. Nie muszą przemieszczać się jako odrębne jednostki. Wystarcza, że wzmacniają inne sąsiedztwo, aby ich dotychczasowa bliskość zaczęła działać inaczej. Takie przestawienie może być niewielkie w jednym miejscu, a rozległe w swoich pośrednich następstwach.

Pamięć przesunięcia nie jest zapisem nowego punktu. Utrzymuje różnicę między dawną i obecną dostępnością. Dlatego powrót do wcześniejszej konfiguracji nie zamyka całego przebiegu. Część zależności pozostaje odroczona i ujawnia się dopiero wtedy, gdy otoczenie ponownie osiągnie zbliżoną podatność.

Otwarta jakość pozostaje w tej relacji niejednoznaczna. Zbliżenie nie gwarantuje zgodności, a oddalenie nie musi oznaczać utraty wspólnego rytmu. Progi reagują na zmianę kolejności równie wyraźnie jak na zmianę intensywności. Przestawienie dwóch słabych impulsów może więc stworzyć różnicę niedostępną dla jednego silnego pobudzenia.

Dystrybucja semantyczna pozbawia punkt odniesienia trwałego pierwszeństwa. To, co stabilizowało wcześniejszy rozkład, staje się jednym z wielu warunków nowego. Przesunięcia nie składają się wtedy na prostą drogę oddalania. Mogą tworzyć nawroty, zbieżności i częściowe nałożenia, w których podobieństwo położenia współistnieje z odmiennością dostępnych następstw.